برداشت خال

خال چگونه به وجود می آید؟

 تجمع رنگدانه هایی به نام ملانوسیت در زیر پوست، باعث ایجاد خال می شود. امکان به وجود آمدن خال ها در همه جای پوست بدن وجود دارد. رنگ خال ها، معمولا از قهوه ای روشن تا مشکی تیره متغیر است.

 

انواع خال

خال ها را بر اساس سلول های ایجاد کننده تقسیم بندی می کنند. خال های عروقی، خال های چربی، خال های سلول رنگدانه ساز و ...از دسته ی خال ها محسوب می شوند که در اینجا به بررسی شایع ترین آن ها، یعنی خال های سلول رنگدانه ساز می پردازیم.

خال ملانوسیتیک

از شایع ترین انواع خال، می توان به خال های ملانوسیتیک اشاره کرد. این خال ها درواقع تومورهای خوش خیمی هستند که از تکثیر سلول های رنگ دانه ساز ملانوسیتی به وجود آمده اند. در یک تقسیم بندی کلی، خال ها را می توان به دو گروه خال های ملانوسیتیک مادرزادی و خال های ملانوسیتیک اکتسابی تقسیم کرد.

خال های ملانوسیتیک مادرزادی

 خال های ملانوسیتیک مادرزادی، از بدو تولد در بدن فرد وجود دارد. این خال ها، از خال های اکتسابی که بعد از سنین دو سالگی در بدن ظاهر می شوند، بزرگتر و عمیق ترند و تا چربی و بافت های عمیق تر، گسترش یافته اند.

خال های ملانوسیتیک اکتسابی

خال های ملانوسیتیک اکتسابی، حاصل تجمع خوش خیم سلول های رنگ دانه دار ملانوسیت است که در محل اتصال درم به اپیدرم دیده می شود. این خال ها بیشتر در دوران کودکی به وجود می آیند. اندازه ی آن ها بین یک میلیمتر تا یک سانتیمتر است. شایع ترین محل ایجاد خال های ملانوسیتیک اکتسابی، در کف پا و کف دست است.

برداشت خال

خال اگر به زیبایی ظاهری فرد، آسیب بزند، بهتر است که با تکنیک مختلف، برداشته شود. خال ها اصولا خوش خیم هستند. احتمال سرطانی شدن خال های معمولی بسیار اندک است. خال هایی که مشکوک به بدخیمی هستند، در مدت زمان کوتاه، تغییر رنگ، تغییر شکل و اندازه دارند. خال های سرطانی اغلب رشد نامتقارن دارند. این خال ها به شکل گرد، بیضی و یا مدور دیده نمی شوند. در برخی از آن ها دندانه و لبه دیده می شود. رنگ خال در همه قسمت های خال یکنواخت نیست. مثلا در بخشی قهوه ای و در بخش دیگر سیاه یا قرمز است. خال های مشکوک به خال های سرطانی باید با جراحی موضعی، برداشته شوند و نمونه برداشته شده به آزمایشگاه فرستاده شود.

 

تکنیک های برداشت خال

از جمله تکنیک های برداشت خال می توان به کوتر، رادیوفرکانسی، کرایو، شیو کردن، لیزر و جراحی برداشت خال، اشاره کرد.

جراحی برداشت خال، به دلیل باقی ماندن جای زخم، کمتر مورد استفاده قرار می گیرد زیرا در برخی موارد جای زخم، بزرگتر از خال گذشته خواهد شد.

در روش کرایو از گاز نیتروژن مایع استفاده می کنند. این گاز سرد در مجاورت با خال، به علت سرمای زیادی که ایجاد می کند، بافت مورد نظر را منجمد می کند. این عمل باعث از بین رفتن بافت در آن منطقه می شود. یکی از مشکلاتی که استفاده از روش کرایو دارد، عدم تعیین عمق مورد نظر است. ممکن است خال در بدن یک فرد، در لایه های پایین تر قرار گرفته باشد که با این روش، نه تنها خال از بین نمی رود بلکه با از بین رفتن لایه های عمقی پوست، زخم هایی ایجاد می شود که نسبت به رنگ پوست تیره تر یا روشن تر است. متاسفانه این زخم ها با هیچ روشی از بین نمی روند.

یکی دیگر از روش های برداشت خال، استفاده از لیزر است. این روش نسبت به روش کرایو از دقت بالاتری برخوردار است چرا که بر خلاف کرایو، می توان عمق را تعیین کرد. یکی از مزیت های استفاده از لیزر، قابلیت برداشت خال های ناحیه هایی همچون پلک و چشم است. لیزر هیچ گونه خطر سرطان زایی برای فرد ایجاد نمی کند.

روش رادیوفرکانسی که به آن آر.اف هم می گویند یکی از روش های دقیق برای برداشت خال است. برتری رادیوفرکانسی نسبت به لیزر، عدم تولید حرارت است. لیزر با تولید حرارت امکان آسیب به بافت های داخلی را دارد، در صورتیکه در این روش، با انتقال امواج رادیوفرکانسی به سطح پوست، خال برداشته می شود. در این روش اگر پزشک مهارت کافی داشته باشد تقریبا احتمال به وجود آمدن جای زخم به صفر می رسد. در آر.اف ترمیم و بهبودی سریع تر از روش های پیشین صورت می گیرد. دقت رادیوفرکانسی به حدی زیاد است که می توان با آن، زائده های لا به لای مژه ها را هم، بدون آسیب به هیچ کدام از بافت های اطراف، از بین برد.