کرایو

کرایو خال

خال اگر چه نماد زیبایی شناخته می شود و در اشعار شعرای بزرگ از آن به خوبی یاد شده است، اما گاهی برخی از خال ها نه تنها زیبایی در صورت ایجاد نمی کنند، بلکه به دلیل بزرگ بودن، موجب برهم خوردن ترکیب چهره هم می شوند و اعتماد به نفس را پایین می آورند. خال گوشتی که در لابه لای ریش، کف سر، بر روی بینی، پلک و ... هستند، آزاردهنده اند و بیشتر از اینکه زیبا باشند، موجب زشتی می شوند.

انواع خال

خال ها به دو نوع سطحی و گوشتی تقسیم می شوند. اگر خال تنها بر روی پوست باشد و برجسته  نباشد، به آن خال سطحی گفته می شود. اما خال هایی که برجسته می شوند و حالت گنبدی بر روی پوست دارند، خال های گوشتی هستند. همچنین از یک منظر دیگر هم می توان خال ها را به دو نوع اکتسابی و مادرزادی تقسیم کرد. برخی خال ها از زمان تولد با فرد همراه هستند که به آنها خال مادرزادی گفته می شود. از جمله ماه گرفتگی هم یکی از این نوع خال هاست. خال های اکتسابی اغلب به دلیل قرار گرفتن در معرض نور خورشید، بیماری های کبدی و یا مشکلات پوستی ایجاد می شود.

افرادی که رنگ پوست سفید دارند، بیشتر در معرض تشکیل خال قرار می گیرند. خال ها از زمان کودکی تا سن 35 سالگی ظاهر می شوند. برخی از آنها نیز به مرور زمان خود به خود محو می شوند و به درمان نیاز ندارند.

 

رویش خال

خال را باید ضایعات خوش خیم دانست که در اکثر مواقع هیچ خطری را متوجه فرد نمی کند. در موارد نادری دیده شده است که خال ها بدخیم هستند. خال های گوشتی بزرگ خطرناک تر از خال های کوچک هستند. افراد باید تغییرات خال و بزرگ شدن آن را جدی بگیرند. گاهی بزرگ شدن بیش از حد خال نشانه وجود یک بیماری خطرناک است. در خانواده هایی که سابقه ابتلا به بیماری ملانوم (نوعی سرطان پوست) وجود دارد، کسانی که به طور مداوم در معرض نور خورشید هستند و افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، باید به تغییرات خال توجه بیشتری کنند.

برداشتن خال با توجه به رنگ

 بسیاری از افراد نسبت به ارتباط بین رنگ خال و تاثیر و خطر آن هیچ اطلاعی ندارند. در این رابطه باید گفت برخی از خال ها که قهوه ای رنگ هستند، از سلول های رنگدانه ساز پوست نشأت می گیرند که خال های «ملانوسیتی» نامیده می شوند و خوش خیم هستند. برداشتن این نوع خال ها ضرورتی ندارد، مگر در مواقعی که بیش از حد بزرگ شده باشند و باعث زشتی چهره و یا آزار سایر اندام ها شوند.

اگر خال ته رنگ آبی داشته باشد، احتمال اینکه بدخیم باشد، زیاد می شود. در این صورت فرد باید به پزشک مراجعه کند. برخی خال ها نیز زرد رنگ و همرنگ پوست هستند که سطحی بوده و هیچ خطری را به دنبال ندارند.

برداشتن خال را پزشک متخصص پوست تشخیص می دهد. ممکن است اگر برخی از خال ها برداشته شوند، موجب ضایعات پوستی بیشتری شوند. اغلب این خال ها ریشه دار هستند و با برداشتن آن ریشه به تمامی پوست نفوذ می کند. پزشک ابتدا خال را نمونه برداری و آزمایش و سپس برای برداشتن آن اقدام می کند.

روش های برداشتن خال

برای برداشتن خال دو روش جراحی و غیرجراحی وجود دارد. تشخیص انتخاب یکی از این دو روش، توسط پزشک صورت می گیرد. زمانی که خطر بدخیمی وجود داشته باشد و خال وسیع و بزرگ نباشد، از روش جراحی استفاده می شود. در این روش پزشک خال را به طور کامل با تیغ مخصوص جراحی بر می دارد و جای آن را بخیه می کند. احتمال بازگشت خال در روش جراحی نادر است.

اگر خال بزرگ باشد و استفاده از عمل جراحی برای آن ممکن نباشد، پزشک می تواند از روش لیزر استفاده کند. این روش برای خال هایی که خطر بدخیمی دارند، مناسب نیست. لیزر موجب تخریب کامل خال می شود و هیچ اثری از آن برای آزمایش و معاینه به جا نمی گذارد.

 

روش استفاده از دستگاه کرایو

یکی از روش هایی که در سال های اخیر برای از بین بردن ضایعات پوستی و از جمله خال استفاده می شود، دستگاه کرایو می باشد. این روش هم به مانند لیزر غیرجراحی محسوب می شود. این دستگاه یک مخزن دو جداره و عایق دارد که در درون آن مایع ازت و نیتروژن نگهداری می شود. ازت مایع می تواند سرمای 196 - درجه سانتیگراد را تولید کند. زمانی که سر دستگاه کرایو بر روی پوست قرار می گیرد، سرمای شدید دستگاه، دمای بافت خال را با سرعت بسیار زیادی کاهش می دهد. در نتیجه بافت خال به سرعت منجمد و فریز می شود. در نهایت مرگ سلول های خال رخ می دهد.

در این روش اثر خال تا چند روز بعد به صورت تاول سفید یا قرمز و کبود رنگ می شود؛ اما با پوسته پوسته شدن ضایعه فریز شده، اثر آن از بین می رود و سلول های جدید هم جای بافت قدیمی و تخریب شده را می گیرد. در نتیجه پس از مدتی هیچ اثری از خال قابل مشاهده نخواهد بود.

البته باید توجه داشت که در روش کرایو خال پزشک باید ابتدا سطح خال را تشخیص دهد. در غیر اینصورت سرمای شدید حاصل از ازت مایع به لایه های عمقی پوست نفوذ می کند و زخم و اسکار ایجاد می شود که با هیچ روشی قابل درمان نیست.